Είναι τελικά πολιτικό το ποδήλατο;



10-10-2015 12:22    Θεωρείστε το υπερβολικό, ακραίο, ιδιαίτερο, πωρωμένο στα όρια του φανατικού όμως ναι, το ποδήλατο είναι κατά μια, βασική, έννοια πολιτικό ζήτημα. Όχι μόνον ετυμολογικά, εκ του ό, τι αφορά στον πολίτη καθίσταται πολιτικό, αλλά και πρακτικά.

Η εφαρμογή μιας στρατηγικής, ενός σχεδιασμού που θα περιλαμβάνει ποδηλατοδρόμους, σταθμούς ενοικίασης και στάθμευσης ποδηλάτων, τοποθέτηση κατάλληλης σήμανσης και όλα αυτά εντός ενός νομοθετικού πλαισίου απαραίτητου για τη διασφάλιση όλων, έως σήμερα εναπόκεινται στην προσωπική ευχέρεια των δημάρχων να τα εφαρμόσουν ή όχι.

Η Ελληνική Πολιτεία, προφανώς θεωρώντας το ποδήλατο φετίχ λίγων άνεργων και άεργων, φυσιολατρών, εναλλακτικών και δήθεν επαναστατών κατά του συστημικού αυτοκινήτου και των συμφερόντων που εκπροσωπούν οι αυτοκινητοβιομηχανίες, δεν λαμβάνει επίσημη θέση. Οι κατά τόπους δήμαρχοι, άλλοτε εμπνευσμένοι και πρόθυμοι και άλλοτε, συνήθως, προσκολλημένοι με λάθος τρόπο στα πρακτικά και τα διαδικαστικά συνήθως αναλώνονται στην επίλυση του κυκλοφοριακού, της ρύπανσης που προκαλούν τα αυτοκίνητα και της πρόληψης των τροχαίων ατυχημάτων μια μέρα: την Ημέρα χωρίς αυτοκίνητο. Εκεί τα δίνουν όλα, πριν και μετά όμως το ποδήλατο απουσιάζει εντελώς από την ημερήσια διάταξη.

Η προώθηση της χρήσης του ποδηλάτου πρέπει να γίνει μαζικά για να είναι αποτελεσματική. Ασήμαντο είναι το εάν πρώτα θα υιοθετηθεί ως στρατηγική από τους Δήμους και μετά από τα αρμόδια υπουργεία ή το αντίστροφο. Σημαντικό, και μάλιστα πολύ, είναι το γεγονός ότι το ποδήλατο είναι ένα μεταφορικό μέσο το οποίο ωφελεί σημαντικά το περιβάλλον, συμβάλλει στην οικονομική ανάπτυξη της πόλης και στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και, προφανώς, βελτιώνει την υγεία των πολιτών. Για όλα αυτά δε υπάρχουν επίσημες μετρήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με αριθμούς εξαιρετικά εντυπωσιακούς όσον αφορά τις αποδόσεις.

Χάρη στο ποδήλατο μπορεί να επιτευχθεί διευκόλυνση της μετακίνησης με ένα μέσο φιλικό προς το περιβάλλον, μείωση των ρύπων και του θορύβου, δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, ανάπτυξη της οικονομίας –όχι μόνο με τις επιχειρήσεις που ασχολούνται αμιγώς με αυτό αλλά και όσες βρίσκονται γύρω από αυτό, από τουριστικές επιχειρήσεις έως εταιρείες bike sharing ή τεχνολογίας– βελτίωση της υγείας των πολιτών με καθημερινή, ήπια άσκηση, μείωση της ταχύτητας κίνησης των οχημάτων και επομένως μείωση των ατυχημάτων που οφείλονται στην υψηλή ταχύτητα, ανάδειξη της γειτονιάς και της ίδιας της πόλης, ασφάλεια για όλες τις κοινωνικές ομάδες, αφού περισσότεροι πολίτες στον δρόμο, όχι κλεισμένοι στα αυτοκίνητά τους αλλά «μέσα» στον δρόμο, σημαίνει μεγαλύτερη ασφάλεια για όλους και αρκετά ακόμη.

Όλα τα παραπάνω, πέρα από την κοινωνική τους διάσταση, η οποία είναι εξαιρετικά σημαντική, μεταφράζονται και σε χρήματα, σε οικονομία, σε πόρους, σε επιπλέον έσοδα. Γι αυτό ασχολούνται οι περισσότερες πλέον χώρες της Ευρώπης με το ποδήλατο, γι αυτό επενδύουν σε αυτό τα υπουργεία τους, γι αυτό η Ευρωπαϊκή Ένωση εγκρίνει κονδύλια ανάπτυξης και γι αυτό, ακόμα και στις ΗΠΑ και την Ασία, ζούμε μια δεύτερη «επανάσταση» του ποδηλάτου με δημιουργία υποδομών σε πόλεις όπως η Νέα Υόρκη και το Λος Άντζελες.

Είναι απλό και λογικό. Όσο και η ίδια η λειτουργία του ποδηλάτου. Και ευρύ κοινωνικοπολιτικό θέμα, όπως και η ίδια η καθημερινότητα.

Ε.Ν.
 
Αποστολή της δικής σου   είδησης   ή   αγγελίας

Το δικό σου σχόλιο