«Παγκόσμια Αναταραχή…θαυμάσια κατάσταση»



25-01-2017 10:23   

Γράφει η Εύη Τατούλη*

 «ΟΧΙ στην απώλεια εθνικής κυριαρχίας μέσω σφοδρής λιτότητας» ψήφισαν στην συντριπτική τους πλειοψηφία οι Ιταλοί, μετά τους Βρετανούς, και ενάμιση χρόνο μετά τους Έλληνες, καθιστώντας έτσι το ριζοσπαστισμό κατά του ευρώ ως το κυρίαρχο πολιτικό ρεύμα στην Ευρώπη. Την ίδια ώρα χώρες του Βορά, πέριξ της Γερμανίας, βολεμένες στα λασπόνερα του ευρώ, με πλεονασματικά εμπορικά ισοζύγια, επιμένουν στη διατήρηση της Ευρωζώνης με τη σημερινή της μορφή, ανεξαρτήτως κόστους.

Παρά την διακριτή πλέον αμφισβήτηση του ευρώ, κανείς από τους Φάρατζ και Τζόουνς στην Βρετανία, ή τον Πέπε Γκρίλο στην Ιταλία, ή ακόμη περισσότερο τον Αλέξη Τσίπρα στην χώρα μας, δεν έχουν οι ίδιοι κάποιο μοντέλο διακυβέρνησης για να οδηγήσουν την Ευρώπη ξανά σε περίοδο ευημερίας. Και τα τρία δημοψηφίσματα ανέδειξαν νικητή τον ΚΑΝΕΝΑ. Χωρίς ιδεολογία, πρόταση και κατεύθυνση για αντιστροφή της κρίσης.
Μέσα σε αυτό το θολό πολιτικό σκηνικό, τα παραδοσιακά δεξιά και κεντροδεξιά κόμματα των υπόλοιπων χωρών παραμένουν ιδεοληπτικά στρατευμένα στην διατήρηση της ευρωζώνης μέσω των πολιτικών λιτότητας, χωρίς καμία άλλη εναλλακτική. Όταν μάλιστα οι λαοί τους υποφέρουν. Και μόνο οι εκ δεξιών ακραίοι, και οι εξ αριστερών αντιπολιτευόμενοι εμφανίζονται «δικαιωματικά»  ριζοσπαστικοί στη διεκδίκηση μιας άλλης πολιτικής, ακόμα και όταν δεν έχουν ιδέα ποια θα είναι αυτή. Η αλήθεια είναι όμως ότι ούτε το 62% των Ελλήνων θέλει την Χρυσή Αυγή στην εξουσία, ούτε φυσικά το 60 % των Ιταλών την ακροδεξιά Λέγκα του Βορρά.

Παρόλα αυτά ό,τι σχετίζεται με διατήρηση των πολιτικών λιτότητας και υποχώρησης της εθνικής κυριαρχίας, είναι αποκρουστικό για την ισχυρή πλειοψηφία των λαών. Αυτό συμβαίνει όμως και για έναν ακόμα λόγο. Την κατάρρευση τόσο των ιδεολογιών, όσο και των οικονομικών μοντέλων που τις υπηρετούσαν. Τα πρόσφατα δημοψηφίσματα μάλιστα εξέδωσαν και το πολιτικό πιστοποιητικό θανάτου τους.

Ο εθνικός απομονωτισμός απέναντι στην παγκοσμιοποίηση γίνεται πλέον το νέο διακύβευμα που γεμίζει το πολιτικό κενό του ΚΑΝΕΝΑ. Το« λαϊκό κράτος» των «κοινωνικών παροχών», των «οικονομικών ελαφρύνσεων», της «κοινωνικής ισότητας» και μιας νέου τύπου «δημοκρατίας του ρουσφετιού» γίνεται υπόσχεση για την έξοδο από την κρίση και την ενίσχυση των εθνικών οικονομιών. Μέσα από τη διατήρηση εθνικών νομισμάτων. Η «νέα ελπίδα» που γεννά ο ριζοσπαστισμός κατά του ευρώ επελαύνει με την υπόσχεση να οδηγήσει τους λαούς της Ευρώπης στο αχαρτογράφητο μέλλον. Κανείς ωστόσο δεν εξηγεί με ποιους πόρους και με ποιες πολιτικές θα παραχθεί πλούτος που θα υπηρετήσει το «λαϊκό κράτος» του Πέπε Γκρίλο,  της Λεπέν, του Φάρατζ ή του αδεξιοκράτη Τσίπρα.

Η απάντηση στη λιτότητα ωστόσο υπάρχει. Είναι η παραγωγή πλούτου μέσα απ’ την ανάπτυξη της πραγματικής οικονομίας κι αυτό πλέον δεν γίνεται χωρίς ρήξεις και ένα νέο όραμα. Γιατί πρέπει να ομολογήσουμε ότι η έννοια και η λειτουργία των μεταρρυθμίσεων έχει τόσο πολύ στρεβλωθεί που στη πράξη αντιμετωπίζονται από τους λαούς ως τιμωρία και όχι ως λύση. Η διέξοδος λοιπόν στο σημερινό τέλμα αφορά ένα όραμα και ένα σχέδιο που θα αντιμετωπίσει το ανυπόφορο χάσμα που χωρίζει την υπερφορολόγηση των εθνικών επιχειρήσεων με το αφορολόγητο των πολυεθνικών παικτών, αλλά και την ανάδυση νέων πολιτικών ρευμάτων με παγκόσμια και διεθνή εμβέλεια.  Σήμερα είναι η ώρα με τόλμη η πατρίδα μας να βάλει μια νέα διεκδίκηση στο τραπέζι προσεγγίζοντας τη δυναμική των ρήξεων απέναντι στο αναχρονισμό αναποτελεσματικών μεταρρυθμίσεων.
Το αν αποτελεί λύση ο εθνικός απομονωτισμός και το «λαϊκό κράτος» το έχει απαντήσει στην ιστορία ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος. Το αν αποτελεί λύση η σφοδρή λιτότητα ανεξαρτήτως κοινωνικού κόστους το απαντούν οι εξελίξεις σε Ελλάδα και Ευρώπη. Μεγάλη αναταραχή λοιπόν, υπέροχη κατάσταση.

*Νομικός, Πολιτευτής Αρκαδίας

 
Αποστολή της δικής σου   είδησης   ή   αγγελίας

Το δικό σου σχόλιο